WASZYNGTON—Prezydencka Komisja ds. Efektywności Komunikacji w Miejscu Pracy opublikowała we wtorek swój końcowy raport. Po 14 miesiącach i 41 milionach dolarów badań komisja doszła do wniosku, że spotkania w całym kraju mogły być mailami, maile mogły być ciszą, a cisza mogła być lunchem.

Dokument liczy 612 stron i, jak przyznali sami komisarze, „mógł być akapitem”. Przedstawiono go podczas trzygodzinnego publicznego briefingu, który przewodniczący panelu określił mianem „koniecznego wyjątku”.

– Zaczęliśmy od zbadania spotkania – powiedział dr Harlan Pettibone-Voss, przewodniczący komisji i były zastępca podsekretarza ds. synergicznej higieny kalendarza w Departamencie Handlu. – Z 11 400 spotkań, które poddaliśmy audytowi, 11 396 mogło być mailami. Pozostałe cztery były ćwiczeniami przeciwpożarowymi.

Następnie śledczy zajęli się e-mailem i odkryli podobny schemat. Spośród 2,3 miliona przejrzanych wiadomości komisja uznała, że 71 procent wysłano po to, by „trzymać ludzi w pętli”. Raport opisuje tę pętlę jako „okrężną, niemonitorowaną i zamieszkaną głównie przez osoby, które wolałyby być gdzie indziej”.

– Większość maili istnieje po to, by potwierdzić, że dotarł inny mail – powiedziała dr Odalys Trenchfoot-Ammerman, starsza stypendystka w dziedzinie kryminalistyki „odpowiedz wszystkim” w Instytucie Badań nad Rzeczami Już Powiedzianymi. – Znaleźliśmy jeden wątek liczący 214 wiadomości, którego cała treść sprowadzała się do frazy „wracam do tematu”. Nie miał początku, do którego dałoby się wrócić.

Główne ustalenie komisji znalazło się w rozdziale 9., zatytułowanym „Cisza”. Stwierdzono w nim, że niemal cały krajowy ruch mailowy dałoby się zastąpić tym, że nikt nic nie mówi. Według raportu 94 procent ankietowanych pracowników przyznało, że byłoby „w porządku” lub „z ulgą”, gdyby wiadomość nigdy nie nadeszła.

Wtedy panel poszedł o krok dalej.

– Zapytaliśmy siebie, do czego służy cisza – powiedział Pettibone-Voss. – A na dnie każdego schematu organizacyjnego, każdej agendy i każdego kanału na Slacku znajdowaliśmy głodnego człowieka.

„Każda aktualizacja statusu, każda synchronizacja, każde krótkie zbicie piątki ostatecznie sprowadza się do człowieka myślącego o kanapce – czytamy w raporcie. – To jest korzeń drzewa”.

Komisja zaleca, by agencje federalne zlikwidowały wszystkie spotkania cykliczne, zastąpiły pocztę elektroniczną jednym codziennym skinieniem głowy, a zaoszczędzone godziny przeznaczyły na południowy posiłek trwający co najmniej 25 minut, spożywany z dala od biurka. W aneksie zaproponowano program pilotażowy, w którym każde zaproszenie do kalendarza byłoby automatycznie zamieniane w kanapkę z indykiem i serem szwajcarskim na chlebie żytnim.

Reakcje środowisk biznesowych były mieszane. Rzecznik Krajowego Stowarzyszenia Interesariuszy powiedział, że ustalenia są „pomocne i chętnie umówimy się na rozmowę, żeby je rozpakować”. Komisja prosi, by nikt tego nie robił.

Dr Bartholomew Quillfeather, dyrektor studiów nad porą lunchu w Środkowoatlantyckim Centrum Stosowanego Południa, nazwał raport „przełomowym, choć dość oczywistym dla każdego, kto kiedykolwiek spojrzał na zegar”.

W chwili oddania tego tekstu do druku komisja zaplanowała spotkanie podsumowujące, dotyczące wdrożenia zaleceń, po czym je odwołała i wysłała jednozdaniowego maila, a potem go usunęła i poszła po kanapki.