LAKE MIDDEN PINES, Wis. — Pracownicy Drentwood Logistics wrócili w poniedziałek do biurek wypoczęci, połączeni więzią i solidnie zaznajomieni ze współpracownikami, których już wcześniej znali — po dwudniowym wyjeździe zaprojektowanym specjalnie po to, by rozbić bariery między działami, które od dawna nękały wewnętrzną kulturę firmy.

Wydarzenie opatrzone tytułem „Jedno Drentwood: Razem Burzymy Mury" otworzyło w czwartek rano przemówienie o radykalnej otwartości na współpracę między pionami, po którym nastąpił szwedzki stół śniadaniowy, podczas którego uczestnicy zostali skierowani do stolików oznaczonych napisami „Finanse", „Operacje", „Sprzedaż" i „IT" — na laminowanych tabliczkach wydrukowanych przez dział Finansów.

Popołudniowe ćwiczenie z upadkiem zaufania przeprowadzono w obrębie poszczególnych zespołów. Wieczorne ognisko zorganizowano według struktury podległości służbowej. Zakwaterowanie w czterech leśnych kabinach przydzielono — jak poinformował rzecznik firmy — „żeby ludzie czuli się swobodnie", wskutek czego kabiny zajęły odpowiednio: Finanse, Operacje, Sprzedaż i IT.

„Przez te dwa dni zaobserwowaliśmy prawdziwe pogłębienie relacji" — powiedziała Portia Vance-Hollingsworth, Starsza Dyrektor ds. Optymalizacji Doświadczeń Pracowniczych w Drentwood. „Ludzie otworzyli się. Byli wrażliwi. Rozmawiali ze swoimi bezpośrednimi podwładnymi o rzeczach, o których nigdy nie mówili w biurze."

Pracownicy z różnych działów zetknęli się na krótko w sobotnie przedpołudnie podczas zadania orientacyjnego, po czym grupy ponownie rozdzielono, gdy Operacje dotarły do flagi dwadzieścia minut przed Sprzedażą i „doszło do napięć".

„Wyjazd z powodzeniem odtworzył hierarchię biurową w miejscu z gorszym Wi-Fi, co — jeśli się nad tym zastanowić — jest formą wspólnego cierpienia, a wspólne cierpienie buduje więź."

Ta obserwacja należy do Clive'a Tattersby'ego, starszego badacza ds. izomorfizmu organizacyjnego w Greater Midwest Institute for Workplace Ritual Studies, który na prośbę Taradiddle przeanalizował program wyjazdu Drentwood. Tattersby zauważył, że harmonogram nosił strukturalne znamiona tego, co jego instytut określa mianem „performatywnego wydarzenia przepuszczalności" — zgromadzenia obudowanego retoryką otwartości, które logistycznie opiera się na podtrzymaniu istniejących granic, żeby w ogóle mogło funkcjonować.

„Ktoś musi zaplanować sesje grupowe" — wyjaśnił Tattersby. „A ludzie, którzy je planują, robią to tak, jak umieją, czyli dzielą uczestników na grupy już istniejące. To jest eleganckie, na swój sposób. Silos jest nośny."

Ankieta powyjazdowa rozesłana do wszystkich 74 uczestników przyniosła wynik NPS równy 61; kilku respondentów chwaliło „autentyczną atmosferę" i „poczucie, że kierownictwo naprawdę słuchało". Jedna anonimowa odpowiedź, opisana w dokumencie zbiorczym jedynie jako pochodząca od „członka kabiny IT", brzmiała: „Fajnie byłoby poznać kogoś ze Sprzedaży."

Kolejny ogólnofirmowy wyjazd Drentwood zaplanowano na marzec pod hasłem „Tu Nie Ma Hierarchii". Przydział miejsc jest obecnie finalizowany przez wyższą kadrę zarządzającą.