Millbrook — Po osiemnastu miesiącach starannej selekcji, świadomych zakupów i dwóch weekendowych seminariach poświęconych filozofii „konsumpcji z refleksją" mieszkanka Millbrook Brenda Calthorp, lat 34, zdołała skutecznie odchudzić swoją garderobę do zgrabnych, esencjonalnych czterdziestu siedmiu sztuk — nie licząc akcesoriów, butów ani tego, co sama określa mianem „denimowej warstwy przejściowej".

Calthorp, która udokumentowała tę podróż w 200-postowym cyklu na Instagramie zatytułowanym Mniej znaczy więcej (Metamorfoza mojej szafy), przyznała, że cały proces wymagał zadania sobie jednego, rozstrzygającego pytania o każdy posiadany przedmiot: „Czy emanuje tą swobodną, wszechstronną, całoroczną elegancją, wokół której można zbudować dwanaście różnych zestawów?" Mniej więcej 340 rzeczy nie sprostało temu kryterium i trafiło na cele charytatywne. Czterdzieści siedem — sprostało.

„To niesamowite uczucie wolności" — powiedziała Calthorp, wskazując gestem drugi stojak na ubrania kupiony w lutym, aby pomieścić nadmiar stonowanych kolorów z kapsułowej garderoby. „Teraz otwieram szafę i widzę samą intencję."

„Ruch kapsułowej garderoby odniósł ogromny sukces w sprawianiu, że ludzie dobrze się czują, kupując więcej rzeczy — co jest, jeśli się nad tym zastanowić, całą historią branży modowej skompresowaną do jednego wpisu na blogu."

Dr Fenwick Ostrall, adiunkt w Katedrze Konsumenckiego Samooszukiwania się na Millbrook Institute for Behavioral Retail Research, stwierdził, że doświadczenie Calthorp jest klinicznie typowe. Jego zespół przez trzy lata śledził 400 osób określających się mianem minimalistów i ustalił, że przeciętna kapsułowa garderoba rośnie w tempie około 2,3 „niezbędnego" elementu miesięcznie. Napędem tego wzrostu jest głównie odkrycie, że poprzednio kupiona neutralna lniana tkanina to „bardziej zimowa neutralność" niż prawdziwa neutralność całoroczna.

Czterdzieści siedem elementów rozkłada się — według laminowanego inwentarza garderoby Calthorp — następująco: siedem białych koszul (każda pełniąca odrębną funkcję), cztery pary spodni prostych nogawkach w „podstawowych neutralach" (czerń, grafit, płatki owsiane i „ciepły grafit"), trzy marynarki, dwie marynarki klasyfikowane jako „strukturyzowane swetry rozpinane", jedenaście dodatkowych topów, które „w zasadzie spełniają tę samą rolę co biała koszula, tylko z większą wszechstronnością", oraz dziewięć sztuk objętych trzydziestodniowym okresem próbnym, podczas którego zostanie ustalone, czy naprawdę zasługują na miano kapsułowych.

Garderoba nie obejmuje butów, które funkcjonują w odrębnym, choć „filozoficznie pokrewnym" systemie, ani jedenastu szalików, które Calthorp traktuje nie tyle jako odzież, co „zestaw narzędzi".

Calthorp podkreśla, że wciąż jest na etapie redukcji i spodziewa się osiągnąć docelowe trzydzieści trzy sztuki do wiosny — w samą porę, by dokonać przeglądu przed latem, które wymagać będzie osobnej, trzydziestotrzyelementowej kapsułowej garderoby dostosowanej do „specyficznych wymagań tej pory roku". Rozpoczęła już poszukiwania tych spośród obecnych ubrań, które są „naprawdę międzysezonowe", i wytypowała jedenaście obiecujących kandydatek.

Jej partner, Glenn, nadmienił, że niedawno wynajęli komórkę lokatorską. Odmówił dalszego komentarza.