PORTLAND, Oregon — Po wyczerpującym osiemnastomiesięcznym dochodzeniu w dziedzinie nauki, filozofii i najnowszych praktyk dotyczących ludzkiej produktywności, pracownik wiedzy Derek Pulham, lat 34, stworzył kompleksowy, skrzyżowany i oznaczony kolorami wzorcowy system do ogarniania spraw — i nie ogarnął żadnej z nich.

Pulham, pracujący na stanowisku, które sam opisuje jako „coś w rodzaju roli przyległej do strategii treści", rozpoczął swoje badania w lutym zeszłego roku po obejrzeniu 45-minutowego filmu na YouTube o blokowaniu czasu, na który natknął się w trakcie niekończenia pewnego zadania. Od tamtej pory przeczytał siedemnaście książek, w tym cztery wydania tej samej książki, zapisał się na cztery newslettery o produktywności i zbudował arkusz kalkulacyjny, który — według jego szacunków — wymagał „gdzieś między trzydziestoma a czterdziestoma godzinami" pracy, nie licząc dwóch weekendów poświęconych na wybór palety kolorów.

„Koral jest do pracy głębokiej. Morski do pracy płytkiej. Szary do zadań, które postanowiłem całkowicie wyeliminować" — powiedział Pulham, wskazując na monitor, na którym nie był otwarty żaden dokument roboczy. „System nie jest jeszcze gotowy do użycia. Wciąż jestem w fazie kalibracji."

Arkusz kalkulacyjny, któremu Pulham nadał tytuł „The Stack v2.9 (NA ŻYWO)", zawiera 847 wierszy w jedenastu zakładkach, w tym moduł śledzenia nawyków, szablon „tygodniowego przeglądu", który nigdy nie został wypełniony, oraz dedykowaną kolumnę zatytułowaną „rzeczywisty wynik", pozostającą pustą od momentu utworzenia dokumentu.

„To, czego dokonał Derek, jest na swój sposób niezwykłe. Zoptymalizował pojemnik, nie umieszczając w nim nigdy niczego."

Dr Fenella Gross-Whitby, starsza badaczka w dziedzinie epistemologii prokrastynacji w Instytucie Harwick do Spraw Stosowanego Oporu Poznawczego, stwierdziła, że przypadek ten stanowi podręcznikowy przykład zjawiska, które naukowcy nazywają „meta-produktywnym przemieszczeniem" — stanu, w którym praca polegająca na przygotowaniu się do pracy rozrasta się tak, by wypełnić cały czas uprzednio zarezerwowany na samą pracę.

„System staje się produktem" — wyjaśniła dr Gross-Whitby. „Jednostka jest, technicznie rzecz biorąc, niezwykle zajęta. Po prostu nie jest zajęta niczym konkretnym."

Pulham zakwestionował charakterystykę swojego projektu jako unikania, zaznaczając, że jest „bardzo blisko" sfinalizowania porannej rutyny, po czym prawdziwa produktywność — jak stwierdził — „właściwie sama się uruchomi". Dodał, że niedawno kupił drugi Moleskine w celu pisania dziennika o pierwszym Moleskinie, do którego również nic nie wpisał.

Współpracownicy donoszą, że Pulham regularnie udostępnia w firmowym kanale na Slacku artykuły związane z produktywnością, często opatrzone komentarzem „przełom", a ostatnio zaproponował trzydziestominutowe zebranie wszystkich pracowników poświęcone omówieniu systemu zarządzania czasem, który odradza organizowanie zbędnych spotkań.

W chwili zamknięcia wydania Pulham rozpoczął wstępne badania nad tym, czy jego obecny system nie skorzystałby na integracji z drugim systemem, i wyznaczył wstępny termin rozpoczęcia robienia czegokolwiek na trzeci kwartał.