PORTLAND, Oregon — Prowadzący podcast „Still Figuring It Out” opublikowali we wtorek swój 14. odcinek z rzędu, 52-minutową dyskusję o tym, jak trudno jest zacząć podcast, co daje łączny czas wstępu do programu: 11 godzin i 38 minut.

Odcinek zatytułowany „Okay, For Real This Time” otwiera zapowiedź współprowadzącego Dave’a Kesslera, że audycja jest „wreszcie gotowa, żeby się w to zagłębić”. Drugi współprowadzący, Marcus Bell, pyta wtedy, czy może jednak nie porozmawiać najpierw o mikrofonach. Rozmawiają o nich przez 19 minut.

– Ludzie myślą, że najtrudniejsze jest to, żeby mieć coś do powiedzenia – mówi Kessler. – Tymczasem trudniejsze jest to, co dzieje się wcześniej, czyli ustalenie, czym w ogóle ma być ta rzecz. Naprawdę siedzimy w tym po uszy.

W chwili oddawania tego tekstu do druku założenie programu brzmiało nadal „coś o jedzeniu, może” – to sformułowanie obaj prowadzący stosują od odcinka 3. Wcześniejsi kandydaci to: „coś o jedzeniu, ale też o uczuciach”, „coś jak This American Life, tylko że siedzimy w samochodzie” oraz „jedzenie, ale nie jesteśmy ekspertami, i to jest właśnie ten pomysł”.

Mimo opóźnienia, a może właśnie dzięki niemu, grono odbiorców rośnie. 212 słuchaczy programu określa siebie jako głęboko zaangażowanych w zmagania prowadzących, a wielu z nich zaczęło podsyłać sugestie na serwerze Discorda, który sam od dwóch tygodni spiera się o własną strukturę kanałów.

– Jestem tu od pierwszego odcinka, kiedy przez czterdzieści minut debatowali nad nazwą – mówi słuchaczka Renata Oyelaran-Voss, 34 lata. – Czuję, że jestem częścią czegoś. Nie wiem czego, ale wiem, że są blisko.

Dr Halvard Pennywhistle, zastępca dyrektora Instytutu Badań Wstępnych nad Audio Średniego Formatu przy Północno-Zachodnim Centrum Chrząkania, twierdzi, że to zjawisko jest dobrze udokumentowane.

– Obserwujemy klasyczną pętlę przedpremierową – mówi Pennywhistle. – Prowadzący odkrywają, że mówienie o rozpoczęciu jest praktycznie nie do odróżnienia od robienia podcastu, a przy tym znacznie mniej ryzykowne. Nie istnieje zły odcinek programu, który się jeszcze nie zaczął. Odnotowaliśmy przypadki, które dotrwały do odcinka 40., po którym prowadzący zwykle ogłaszają „drugi sezon” wstępu.

– Postanowiliśmy, że to jest ten program. Zmaganie jest założeniem. Chyba że chodzi o jedzenie.

Kessler rzucił ten pomysł pod koniec wtorkowego odcinka, a Bell nazwał go „ogromnym przełomem”, po czym od razu zapytał, czy nie jest zbyt meta. Następnie przez jedenaście minut zastanawiali się, czy „meta” nie stało się nadużywane, doszli do wniosku, że tak, i że może powinni tego unikać, po czym w tym samym tchu się z tego wycofali.

Plany na odcinek 15. są wstępne. Bell powiedział, że prowadzący zamierzają „porządnie dopracować format”, być może z cyklicznym segmentem, gościem albo, jak to określił, „kawałkiem, w którym oceniamy różne rzeczy, na przykład jedzenie”. Kessler dodał, że jest otwarty także na krótszy program towarzyszący, pod warunkiem że najpierw ruszy ten główny.

Odcinek kończy się tak samo jak poprzednie 13: prowadzący dziękują słuchaczom za to, że „wytrwali”, i obiecują, że w przyszłym tygodniu na pewno zaczną. W chwili oddawania tekstu do druku muzykę kończącą zastąpiono nową muzyką kończącą, po siedmiominutowej dyskusji o starej.