MAPLEWOOD HEIGHTS — Przedstawiciele krajowych ptaków śpiewających stanęli we wtorek przed nieprzekonaną publicznością niewyspanych właścicieli domów, by zaprzeczyć, jakoby codzienny poranny chór o 4:45 był skoordynowany. Określili go natomiast jako „zbieg okoliczności entuzjazmu”.

– Nikt nikomu nie kazał zaczynać – oświadczył rudzik zwyczajny, wskazany w materiałach programowych jako główny ptakorzecznik, przemawiający z szczytu mównicy w Maplewood Heights Community Center. – Obudziłem się, poczułem się fantastycznie i dałem temu wyraz. Jeśli cztery miliony innych ptaków obudziło się w tej samej chwili, czując się równie fantastycznie, to po prostu mnóstwo osób ma świetny poranek.

Słuchacze, z których wielu przyszło w szlafrokach, a kilkoro zasnęło podczas wystąpień wstępnych, nie dali się przekonać.

– Zaczynają o tej samej porze każdego dnia – powiedziała Deb Kowalczyk, lat 54, ściskając kubek z kawą obiema rękami, jakby był kołem ratunkowym. – Deszcz, słońce, sobota, bez różnicy. To nie jest przypadek. To jest kalendarz.

Rudzik odparł, że ptaki nie posiadają kalendarzy, i powtórzył to czterokrotnie, za każdym razem głośniej, aż poproszono go łagodnie, by przestał.

Dr Lindqvist Aarno-Beckwith, starszy stypendysta w dziedzinie Synchroniczności Wokalnej o Zmierzchu i Świcie w Instytucie Rozsądnych Wyjaśnień Rzeczy Oczywiście Zaplanowanych, uważa, że stanowisko ptaków przekracza granice wiarygodności.

– W ciągu 31 lat badań nie spotkałem grupy, która tak zawzięcie udaje spontaniczność, a jednocześnie trzyma się harmonogramu z taką precyzją – powiedział Aarno-Beckwith. – Gdyby ktoś mi powiedział, że stu księgowych zaczęło się śmiać o 4:45 rano i nazwał to przypadkiem, też miałbym pytania.

Atmosfera zgęstniała, gdy jeden z mieszkańców zapytał, czemu ptaki nie mogłyby poczekać do bardziej cywilizowanej godziny, na przykład 7:30. Przedrzeźniacz z ostatniego rzędu odpowiedział, że „nie ma pojęcia, co to znaczy”, i że po prostu „czuje dzień w piersi”. Następnie wykonał coś, co sam nazwał krótką demonstracją, a co o 18:12 uznano za naruszenie porządku obrad.

Zapytany, czy wróbla widziano na sąsiednich drzewach w godzinach poprzedzających świt, najwyraźniej w celu werbowania uczestników, radca prawny ptaków, puszczyk kreskowany, odmówił komentarza, a potem odmówił jeszcze raz, cicho, z ciemności.

– Jeśli cztery miliony innych ptaków obudziło się w tej samej chwili, czując się równie fantastycznie, to po prostu mnóstwo osób ma świetny poranek.

Rada osiedla zaproponowała kilka kompromisów, w tym projekt uchwały o „ciszy do szóstej” oraz prośbę, by ptaki przynajmniej śpiewały na zmianę. Rudzik oświadczył, że „przekaże to stadu”, co właściciele domów uznali za wyjątkowo obciążające sformułowanie.

Pod koniec obrad obie strony zgodziły się tylko w jednej kwestii: że wszyscy są bardzo zmęczeni. Ptaki były jednak zauważalnie mniej, a kilka z nich widziano, jak opuszczają salę w energicznym, ściśle zwartym szyku, który ptakorzecznicy określili później jako coś, co „jakoś tak samo wyszło”.

Zebranie zakończyło się o 20:00. Świadkowie donoszą, że pierwszy ptak zaczął śpiewać o 4:45 następnego ranka.