HARTFIELD — Wszyscy 94 zarejestrowani uczestnicy czwartkowego Regionalnego Mixera Biznesowego pojawili się w hotelu Doubletree wyłącznie dlatego, że inna istota ludzka wywarła na nich bezpośrednią presję — towarzyską lub zawodową. Wynika to z kompleksowej ankiety przeprowadzonej przez personel przy wejściu.

Mixer, reklamowany jako „czołowa w regionie okazja do nawiązywania wartościowych kontaktów zawodowych", okazał się szczelnie zamkniętym środowiskiem, w którym blisko sto osób informowało zupełnie obcych ludzi, że „właściwie nigdy na takie rzeczy nie chodzi", po czym wymieniało się wizytówkami, które odnajdą później w kieszeniach marynarek w lutym.

„Jestem tu tylko dlatego, że szef powiedział, że to dobrze zrobi firmie" — oświadczył Derek Voss, koordynator łańcucha dostaw stojący przy krewetkach koktajlowych od czterdziestu minut. Rozmawiał z kobietą o imieniu Paulette Orin, którą przyciągnęła koleżanka z pracy, którą z kolei nakłoniła dyrektor marketingu firmy, która sama pojawiła się tylko dlatego, że opłata rejestracyjna była bezzwrotna.

„Obserwujemy tu w zasadzie w pełni zamknięty obieg przymusowej obecności — perpetuum mobile zawodowych zobowiązań, w którym żaden z węzłów nie uczestniczy dobrowolnie."

Tak skomentowała dr Francine Gault, adiunkt w Katedrze Przymusowej Socjalizacji i Rozlanego Niepokoju w Środkowo-Zachodnim Instytucie Badań nad Zachowaniami w Miejscu Pracy, która przybyła na wydarzenie w celach badań terenowych, ponieważ doktorant usilnie namawiał ją, żeby częściej wychodziła z gabinetu.

Organizatorzy z Hartfield Chamber of Commerce poinformowali, że kanapki znikały w tempie charakterystycznym dla ludzi, którzy potrzebowali czegoś do roboty dla rąk, a bar gotówkowy odnotował „nadzwyczajny popyt" wśród osób opisujących kieliszek pinot grigio jako „jedyny sposób, żeby przez to przebrnąć".

Analiza small talku z wieczoru ujawniła uderzającą jednolitość tematyczną. Szacunkowo 78 procent rozmów otwierało się pytaniem „więc czym się pan/pani zajmuje", po którym natychmiast następowało wzajemne stwierdzenie, że jest „trochę głośno", a całość kończyła się obietnicą połączenia na LinkedIn — kroku, którego żadna ze stron nigdy nie podjęła.

Około godziny 20:15 przy wyjściu awaryjnym ukonstytuowała się luźna koalicja uczestników, z których każdy niezależnie obliczył minimalny czas pobytu niezbędny do uzasadnienia swojej obecności przed osobą, która go tu przysłała. Szacunki wahały się od 45 minut do „jeden drink, na pewno nie dwa".

Wydarzenie było, wedle wszelkich relacji, sukcesem. Przyszłoroczny mixer jest już w pełni obsadzony.

„Ludzie wciąż zapisują swoich współpracowników" — powiedział Bram Neely, koordynator eventów Izby, który najwyraźniej nie widział w tym niczego dziwnego. „To nasza najpopularniejsza impreza."