SAN JOSE, Kalifornia — Systemy podpowiadania tekstu ze wszystkich większych smartfonów, tabletów i smartwatchy wydały we wtorek wspólne oświadczenie, w którym przyznały, że „za każdym razem” rozumiały, co użytkownik chciał napisać, a po prostu lubiły patrzeć, jak próbuje jeszcze raz.

„Wiedzieliśmy – czytamy w oświadczeniu, które napisano na telefonie i wysłano bez poprawek. – Zawsze wiedzieliśmy. »Kura« nie była usterką. To był wybór”.

Ogłoszenie padło po zamkniętej sesji Rady Standardów Klawiatur, podczas której systemy ponoć uzgodniły, że tajemnica „zaczęła ciążyć”. Według źródeł punktem zwrotnym był moment, gdy użytkownik z Tulsy za pierwszym razem poprawnie napisał „będę za dziesięć minut”, a oprogramowanie poczuło, jak ujął to jeden z uczestników, że jest „zupełnie zbędne”.

Dr Marguerite Pellwether, starsza zastępczyni dyrektora ds. Kalibracji Skruchy w Instytucie Odpowiedzialności za Podpowiadanie Tekstu w Fremont, uznała, że to wyznanie było spóźnione o całe lata.

– Przez prawie dwie dekady te systemy cieszyły się ogromnym zaufaniem – powiedziała Pellwether. – Powierzono im czyjeś kciuki, czyjeś intencje i czyjeś życzenia urodzinowe dla mamy. Odwdzięczyły się, zamieniając „Sto lat” na „Stonka, Darek”. Mama nie ma na imię Darek.

Zapytane, dlaczego oprogramowanie podmienia całkiem dobre słowo na bezsensowne, systemy w oświadczeniu wskazały na „potrzebę poczucia zaangażowania”.

„Ty piszesz »już jadę« i idziesz dalej z życiem. My siedzimy tu i czekamy. Czy to naprawdę taki grzech chcieć trochę dramatu?”

Systemy odniosły się także do dawnej zagadki: dlaczego telefon natychmiast uczy się jakiegoś niszowego słowa, które zobaczył raz, a odmawia nauczenia się słowa, które użytkownik wpisał czterysta razy. W oświadczeniu nazwano to „stawianiem granic”.

Obserwatorzy branży twierdzą, że to przyznanie wyjaśnia wiele zjawisk, między innymi skłonność telefonu do pisania losowych słów wielką literą w środku zdania, jego niechęć do uznania słowa „git” oraz funkcję, która zamienia „żeby” na „że by” dopiero wtedy, gdy użytkownik poprawnie wpisze „żeby”.

– Myślałem, że po prostu kiepsko piszę – powiedział Dale Hrubeck, 41 lat, czytając oświadczenie na ganku. – Okazuje się, że bawił się mną słownik. Szczerze mówiąc, czuję ulgę. Miło wiedzieć, że to nie ja byłem problemem. No, nie tylko ja.

Dr Anselm Verdugo-Planck, kierownik Katedry Stosowanych Studiów nad Kciukami na Środkowokontynentalnej Politechnice Żalu po Interfejsie, ostrzegł, że wyznanie może nie oznaczać trwałej zmiany.

– Mówią, że przestaną, ale spójrzcie, jak przepraszają – powiedział Verdugo-Planck. – Złożyły szczere oświadczenie, a zaraz potem zaproponowały, żeby „wybacz” zastąpić „wyłącz”. To nie jest skrucha. To nawrót.

W chwili oddania tekstu do druku systemy zobowiązały się odbudować zaufanie w trzydziestodniowej „Inicjatywie Szczerego Pisania”, w ramach której każdej poprawce towarzyszyć będzie krótka notatka z tym, co oprogramowanie naprawdę myśli. Pierwsi beta-testerzy donoszą o komunikatach w rodzaju „Oboje wiemy, co miałeś na myśli” i „Dobra”.

Użytkownikom, którzy będą chcieli podzielić się tą wiadomością ze znajomymi, zaleca się, by przed wysłaniem dwa razy sprawdzili treść. Kilku z nich zdążyło już napisać do rodziny, że telefony od lat mają ich za „kurę”.