BETHESDA, MD — Opublikowane w miniony wtorek obszerne badanie w piśmie Journal of Epidemiology and Interpersonal Inconvenience wykazało, że osoby, które z dumą oznajmiają, iż „nigdy nie chorują", nie są wcale — jak dotąd zakładano — obdarzone wyjątkowo sprawnym układem odpornościowym. Kierują się natomiast osobistą filozofią, według której choroba nie liczy się jako choroba, dopóki się jej nie uzna poprzez pozostanie w domu.

Badanie, prowadzone przez cztery lata z udziałem ponad 12 000 uczestników w 47 środowiskach biurowych, wykazało, że osoby określające siebie jako „nigdy niechorujące" łapały przeziębienia, grypę i infekcje układu oddechowego z częstotliwością statystycznie identyczną jak reszta populacji. Kluczowa różnica, jak zauważyli badacze, polegała na tym, że te same objawy osoby te klasyfikowały jako „lekkie drapanie w gardle", „typową sezonową przypadłość" lub „właściwie nic takiego".

„Mieliśmy uczestników zgłaszających zero dni chorobowych, którzy w trakcie badania dwukrotnie dali wynik pozytywny na grypę, czterokrotnie na rinowirusa, a jeden przypadek anginy opisali jako »pewnie od za dużo gadania«" — powiedziała dr Pamela Urdish, starszy pracownik naukowy w dziedzinie socjologii zakażeń i studiów nad męczeństwem pracowniczym w Narodowym Instytucie dla Ludzi, Którym Należy się za To Medal. „Pod względem immunologicznym są zupełnie przeciętni. Pod względem postawy życiowej — stanowią wydarzenie o charakterze epidemiologicznym."

„Układu odpornościowego, którego szukaliśmy, należało szukać w nas samych — przy czym »w nas« oznacza w ich zatokach, a »od zawsze« oznacza przez całe spotkanie podsumowujące wyniki za trzeci kwartał."

W raporcie zidentyfikowano ponadto zjawisko określone przez badaczy mianem „Paradoksu Ogłoszenia", polegające na tym, że te same osoby, które twierdzą, że nigdy nie chorują, przychodząc do biura z wyraźnymi objawami choroby, skrzętnie informują wszystkich obecnych współpracowników, że „dzielnie trzymają się w pionie" — zjawisko to, jak odnotowuje badanie, nie pełni żadnej funkcji medycznej, umożliwia natomiast zbudowanie przejrzystego rejestru społecznego własnego poświęcenia.

Uczestnicy z grupy o wysokim poziomie zaprzeczania byli również znacznie bardziej skłonni do opisywania swojego stanu językiem sportowym, używając zwrotów takich jak „walczę z tym", „nie dam temu wygrać" oraz — w 14 procentach przypadków — „wypocę to z siebie" — metody, którą badacze potwierdzili jako nieskuteczną oraz nieskuteczną od zawsze.

Badanie wstrzymało się od zalecania konkretnych interwencji, odnotowując, że bezpośrednia konfrontacja z tożsamością osoby „nigdy niechorującej" prowadziła do uruchomienia obronnego wtórnego stanu, który zespół określił mianem „eskalacji performatywnego zdrowia" — a w którym badani zaczynali bez pytania wymieniać przyjmowane przez siebie suplementy.

Centra Kontroli i Prewencji Chorób oświadczyły, że są „zaznajomione z wynikami" i poprosiły, aby Taradiddle nie dzwoniło przed godziną 9 rano.

Dr Urdish poinformowała, że kolejny projekt jej zespołu poświęcony będzie pokrewnej populacji osób, które „właściwie nie chodzą do lekarzy" — a dane wstępne sugerują, że jest to populacja „ogromna, i świetnie się czuje, same tak powiedziały".