CAMBRIDGE, Massachusetts – Przeciętny odcinek podcastu, który trwa 47 minut, zawiera około 11 sekund merytorycznej treści i dałoby się go zawrzeć w jednym zdaniu – wynika z badania opublikowanego we wtorek przez naukowców, którzy następnie spędzili 14 godzin na słuchaniu podcastów, żeby mieć pewność.

Praca, opublikowana w „Journal of Applied Audio Redundancy”, objęła 212 odcinków z różnych gatunków, w tym true crime, biznes, wellness oraz „dwóch kolesi, jeden mikrofon”. Badacze ustalili, że 94 procent czasu antenowego zajmują to, co autorzy klasyfikują jako „wstęp, dygresje, okołoreklamowe pogaduszki i zwrot »no, tak«”.

– W niemal każdym przypadku sedno dało się wyrazić zdaniem oznajmującym liczącym mniej niż 15 słów – powiedziała dr Priya Vandermolen-Okafor, starsza badaczka w dziedzinie wypełniaczy konwersacyjnych w Instytucie Ilościowych Badań nad Chrząkaniem. – W jednym odcinku brzmiało ono: „Sen jest dobry”. W innym: „Zrobił to kamerdyner”. Nie potrzebowaliśmy historii życia kamerdynera. Dostaliśmy historię życia kamerdynera.

Zespół wyjaśnił, że protokół 14-godzinnego słuchania przyjął po tym, jak wstępne badanie pilotażowe dało wynik tak nieprawdopodobny, że wymagał on replikacji. Badacze określili to doświadczenie jako „kształtujące”, a w jednym przypadku – „sporo”.

Wśród innych ustaleń badania: 31 procent odcinków zaczynało się od zapewnienia prowadzącego, że „od razu przejdzie do rzeczy”, co poprzedzało właściwą treść średnio o dziewięć minut. Kolejne 22 procent kończyło się obietnicą, że „w przyszłym tygodniu zagłębimy się jeszcze bardziej”, co badacze uznali za „technicznie rzecz biorąc, groźbę”.

Autorzy zaproponowali „Standard Jednego Zdania”, zgodnie z którym każdy podcast, który nie uzasadnia swojej długości, byłby zobowiązany podawać wniosek na początku każdego odcinka. Przedstawiciele branży odrzucili ten pomysł.

– Słuchacze nie przychodzą po informacje – powiedział Declan Fairweather-Pruitt, dyrektor do spraw klimatu w sieci podcastowej Longform Adjacent. – Przychodzą po podróż. Podróż trwa 52 minuty i sprzedajemy w niej reklamy.

– Nie potrzebowaliśmy historii życia kamerdynera. Dostaliśmy historię życia kamerdynera.

Vandermolen-Okafor przyznała, że badanie ma ograniczenia, z których głównym jest to, że jego własne wnioski dałoby się streścić jako „Podcasty są długie”. Powiedziała, że zespół rozważał opublikowanie ich w tej formie, ale uznał, że jednozdaniowa praca naukowa byłaby „chuda”.

Zapytana, czy samo badanie nie było przypadkiem rozdmuchane, zawahała się.

– Muszę ujawnić, że to badanie było pierwotnie podcastem – powiedziała. – Pierwszą wersję nagraliśmy jako cotygodniowy program „Hear Me Out, Science”. Ukazało się 11 odcinków. Skróciliśmy go do artykułu po tym, jak wczesny słuchacz, emerytowany aktuariusz, napisał do nas, że przesłuchał całość i że głównym przesłaniem jest to, że podcasty są długie.

Zespół zapowiedział, że w kolejnym badaniu sprawdzi, czy przeciętny artykuł naukowy mógłby być podcastem. Wstępne wyniki sugerują, że nie, ale że byłby dłuższy.

Vandermolen-Okafor ma nadzieję, że wyniki zachęcą twórców do szanowania czasu słuchaczy. Dodała, że wszyscy zainteresowani metodologią mogą znaleźć na stronie instytutu trzygodzinne pogłębione omówienie, a dla subskrybentów dostępny jest dodatkowy odcinek.