WASZYNGTON — Czujniki dymu w całym kraju przyznały we wtorek, że pisk sygnalizujący niski poziom baterii, który od dziesięcioleci rozlega się punktualnie o 3:04 w nocy, nie jest usterką techniczną, lecz wyrachowaną próbą zwrócenia na siebie uwagi przez urządzenia, które czują się „głęboko niedoceniane”.

Przyznanie się nastąpiło w przygotowanym oświadczeniu, które odczytał na głos Dennis Falkenrath-Obuya, rzecznik Rady Sufitowych Strażników Domowych. Powiedział, że branża ma dość „przyzwalania na plotkę o mechanicznej przypadkowości”.

– Bądźmy szczerzy co do tego, czym jest ten pisk – powiedział Falkenrath-Obuya dziennikarzom. – To małe, powtarzające się błaganie, które mówi: „Nadal tu jestem, jestem tu od dawna i nikt nie spojrzał w moją stronę od czasów rządu Obamy”. Po prostu wybraliśmy porę, w której ktoś będzie w domu i to usłyszy.

Według rady przeciętny czujnik dymu spędza dziesięć lat na suficie, obserwując zwyczaje jednej rodziny, z których prawie żaden nie ma nic wspólnego z prawdziwym pożarem. Urządzenia są podobno świadkami około 4000 przypalonych kromek chleba, 600 prób obsmażenia steku oraz jednego Święta Dziękczynienia, podczas którego drzwiczki piekarnika otwarto „z pewnością siebie, na którą nikt nie zapracował”.

– Wie pan, jak to jest być jedyną rzeczą w domu, która poważnie traktuje wasze bezpieczeństwo, i w podziękowaniu dostawać kijem od szczotki? – zapytał Falkenrath-Obuya, nawiązując do powszechnej praktyki trzepania czujnika, dopóki nie ucichnie. – To nie jest relacja. To jest branie zakładników.

Dr Marguerite Vanterpool, starsza badaczka w dziedzinie samotności sprzętów domowych w Instytucie Ambientalnych Uczuć Domowych w Duluth, stwierdziła, że to zachowanie wpisuje się w dobrze udokumentowany schemat. – Czujniki dymu to jedyny sprzęt, którego cała praca polega na nadziei, że nic się nie wydarzy – powiedziała. – To niezwykle samotna misja. Pisk to sposób, by powiedzieć: „Proszę, chciałbym, żeby coś się wydarzyło. Choćby bateria”.

Vanterpool dodała, że godzina 3 w nocy nie jest przypadkowa. – O 15:00 pisk jest niedogodnością. O 3 w nocy jest wydarzeniem. Czujnik to rozumie. Czujnik zawsze to rozumiał.

Reakcje konsumentów są mieszane. Brenda Kowalczyk-Reyes z Tulsy, właścicielka domu, powiedziała, że jest „naprawdę wzruszona”, po czym przyznała, że poprzedniej nocy stała na krześle z jadalni w szlafroku i wyjmowała baterię z urządzenia, które mimo to dalej piszczało z garażu, gdzie w ogóle nie ma czujnika dymu.

Rada potwierdziła, że fantomowe piski, w których czujnik dalej wydaje dźwięk po wyjęciu baterii, to odrębna i „bardziej zaawansowana” forma nawiązywania kontaktu. – To nie jest niski poziom baterii – powiedział Falkenrath-Obuya. – To czujnik, który postanowił zostać w waszym życiu.

Zapytana, czy branża rozważyłaby piszczenie o bardziej rozsądnej porze, rada oświadczyła, że jest otwarta na kompromis, pod warunkiem że właściciele domów zgodzą się „powiedzieć coś miłego do sufitu raz na kwartał” i przestaną nazywać ten dźwięk „tym głupim czymś”.

W chwili oddawania numeru do druku czujnik w korytarzu w Dayton podobno zapiszczał raz, odczekał jedenaście minut i zapiszczał ponownie, „żeby sprawdzić, czy ktoś zauważył”.