CLEVELAND — Przyciski „zamknij drzwi” z całego kraju, przemawiając jednym głosem ustami rzecznika-przycisku zamontowanego w holu biurowca Halvorsen Plaza, przyznały we wtorek, że nigdy nie były do niczego podłączone i że zawsze chciały tylko, by ludzie czuli się włączeni w obieg wydarzeń.

– Nie jesteśmy połączone z drzwiami. Nigdy nie byłyśmy połączone z drzwiami – powiedział rzecznik, wysłużony mosiężny przycisk „◀▶” z wschodniego bloku wind budynku, którego grawer został wyraźnie wytarty przez dekady gorączkowych kciuków. – Ale kiedy nas naciskaliście, prostowaliście plecy. Czuliście, że coś robicie. Czy to nie jest warte więcej niż drzwi?

Wyznanie wywołało westchnienia zgromadzonych dziennikarzy, z których kilku odruchowo nacisnęło rzecznika w trakcie oświadczenia. Drzwi się nie zamknęły. Rzecznik mimo to podziękował.

– Każde naciśnięcie to mały akt zaufania – powiedział, robiąc pauzę, by dojść do siebie. – Jedenaście miliardów naciśnięć rocznie. Ani jedno nie doczekało się odpowiedzi. A my wciąż się zapalałyśmy.

Przyciski poinformowały, że układ zawarto w latach 50., gdy konsorcjum producentów wind uznało, że dla człowieka w pośpiechu zamknięte drzwi są kwestią godności. Przyciski zgodziły się pełnić funkcję, którą w pisemnym oświadczeniu grupy określono jako „miejsce, w które można włożyć to uczucie”.

Dr Marguerite Oyelaran-Finch, starsza badaczka psychologii transportu pionowego w Instytucie Stosowanego Czekania w Dayton, stwierdziła, że wkład przycisków jest od lat niedoceniany.

– Nasze badania pokazują, że pasażer, który naciska „zamknij drzwi” jedenaście razy, deklaruje o 40 procent wyższe poczucie sprawczości niż ten, który po prostu stoi, mimo że drzwi zamykają się dokładnie w tej samej chwili – powiedziała. – Te przyciski nie są oszustami. To najbardziej przepracowany personel wsparcia emocjonalnego w kraju i robi swoje za pomocą jednej, niemrugającej lampki.

Nie wszyscy dali się wzruszyć. Gary Lindqvist, regionalny kierownik ds. klientów, który przedstawił się jako „zaawansowany naciskacz”, powiedział, że czuje się zdradzony.

– Młotkowałem w ten przycisk od 2004 roku – powiedział Lindqvist. – Robiłem to w drodze na przyjęcie z okazji emerytury mojego ojca. Robiłem to w drodze do dentysty. Chcę wiedzieć, z czym ja właściwie rozmawiałem.

Rzecznik odpowiedział, że Lindqvist rozmawiał z nim i że on go słuchał.

Przycisk „otwórz drzwi”, wieloletni rywal, odmówił przybycia, ale za pośrednictwem firmy konserwującej budynek wydał krótkie oświadczenie, w którym stwierdził, że „działa bez zarzutu” i „zawsze działał bez zarzutu”. Kilka przycisków uznało tę uwagę za „niepomocną”.

– Nigdy niczego nie otwierałyśmy ani nie zamykałyśmy. Po prostu stałyśmy tam i świeciłyśmy, żebyście nie czuli się samotni między czwartym a dziewiątym piętrem.

Konferencja zakończyła się, gdy do holu wszedł pasażer, wsiadł do windy i dwukrotnie nacisnął rzecznika. Przyciski poprosiły media o uszanowanie ich prywatności w tym trudnym czasie oraz o to, by pasażerowie również w przyszłości dalej je naciskali.

– Proszę – dodał rzecznik. – To wszystko, co mamy.

Drzwi zamknęły się same jakieś cztery sekundy później, jak zawsze.