NASHVILLE – Didżeje weselni z całego kraju zebrali się we wtorek na zamkniętym spotkaniu w centrum konferencyjnym Ramady, by publicznie przyznać, że cały ich zawód sprowadza się do czterech piosenek, pociągu nastawianego na minutniku kuchennym oraz mężczyzny o imieniu Gary, który wskazuje palcem parkiet.

– Nosiliśmy to w sobie bardzo długo – powiedział Dale Pruitt, prezes Krajowego Stowarzyszenia Mobilnych Profesjonalistów Rozrywki, odczytując przygotowane oświadczenie na tle maszyny do dymu. – Każde wesele, na jakim kiedykolwiek byliście, to było to samo wesele. Zmieniały się tylko serwetki.

Jak wynika z ujawnionych informacji, owe cztery piosenki to „ta, przy której babcie wstają z krzeseł”, „ta z instrukcją tańca w tekście”, „ta z filmu” oraz czwarta, którą uczestnicy opisali jako „po prostu to, co leci o 21:40”. Wszystkie pozostałe utwory grane na weselach to podobno wypełniacze, mające kupić czas, podczas gdy Gary namierza cel.

Gary, którego nazwiska nie udało się potwierdzić i które prawdopodobnie jest czystą formalnością, jest podobno jedynym czynnym wskazywaczem w branży. Według źródeł obsługuje on w weekend 14 tysięcy wesel według systemu rotacyjnego, którego stowarzyszenie odmówiło wyjaśnienia, ograniczając się do stwierdzenia: „dużo jeżdżenia, a poza tym to nie jest jeden gość”.

– Gary to nie tyle osoba, co postawa – powiedziała dr Marguerite Felch-Oyelaran, starsza stypendystka w dziedzinie dynamiki przyjęć weselnych z Instytutu Stosowanych Studiów nad Cha-Cha Slide w Dayton. – Widzisz mężczyznę w kamizelce, który wyciąga rękę w stronę grupki kuzynów, a kuzyni się podporządkowują. Badaliśmy to. Ani razu nie udokumentowano, by ktoś Garry’emu się oparł.

Z ujawnionych materiałów wynika też, że pociąg wcale nie powstaje spontanicznie. Uruchamia go minutnik nastawiony na 22:15, po czym ruszy bez względu na to, czy ktokolwiek ma na to ochotę. Podobno przeciągnął już przez szatnię co najmniej jednego ojca panny młodej wbrew jego woli.

Być może najpilniej strzeżoną tajemnicą, jak stwierdził Pruitt, jest niezłomne prawo, zgodnie z którym na każdym weselu czyjś wujek podejdzie do stanowiska didżeja i zamówi „Mustang Sally”. Prośba nigdy nie zostaje spełniona, nigdy nie zostaje zapomniana i zawsze jest wygłaszana z pewnością siebie człowieka, który uważa, że sam ją wymyślił.

– Mamy dla niego nazwę – powiedział Pruitt. – „Wujek”. Zmieniamy tylko imię.

Zapytany, dlaczego branża postanowiła wyznać prawdę właśnie teraz, Pruitt wskazał na „zmęczenie” oraz „rosnące poczucie, że Macarena próbuje nam coś przekazać”. Dodał, że stowarzyszenie nie ma zamiaru niczego zmieniać.

– Nosiliśmy to w sobie bardzo długo. Każde wesele, na jakim kiedykolwiek byliście, to było to samo wesele. Zmieniały się tylko serwetki.

Pary młode przyjęły wiadomość ze spokojem. – Szczerze mówiąc, to by się zgadzało – powiedziała świeżo poślubiona Brianna Kowalczyk-Tran, która wydała 2800 dolarów na didżeja i pamięta, jak na parkiet skierowało ją przedramię obcego człowieka. – Pamiętam, że pomyślałam: „Kto to jest?”. A potem tańczyłam Electric Slide z moim księgowym.

W chwili oddania tekstu do druku Gary podobno wskazywał palcem uczestników konferencji prasowej, którzy snuli się w stronę wolnej przestrzeni przy stoisku z krewetkami, nie wiedząc dlaczego.